Rechercher

Reposons nous de Paris

Mis à jour : 19 avr. 2019

J'ai vécue à côté de Notre Dame sur l'île de Saint Louis


- Avec la nouvelle année, nous avons fondés l'association "Nous en Europe" à Saint Laurent De Cerdans, dans le nord de la Catalogne.

Un temps est venu où tous les vrais Européens devraient faire face, se peser et compter. Si nous dormons à ce moment important, les gens ne nous le pardonneront jamais dans l'avenir - dit Aleksandra Fontaine.


JM

À Paris, vous arrivez sur le marché mondial du spectacle. Vous avez fait une carrière gigantesque entre autres travaillant au Lido de Paris. Et ensuite, vous avez parcouru avec vos spectacles une grande partie de l'Europe, de l'Asie et de l'Amérique. Et maintenant, vous voulez équilibrer ce morceau de vie plus proche de Barcelone? Avez-vous fait "l'arrêt en Catalogne"?


AF

Je reviens souvent à Paris, mais cela fait un an que je vis dans le sud de la France, en Catalogne française. Vous ne pouvez pas apprendre à connaître Paris pendant une semaine, et cela ne rentre pas si vite dans le sang.. Il faut du temps. J'ai vécue à Paris pendant 14 ans et je me sens aujourd'hui, dans une large mesure plus parisienne, que française ou polonaise. J'ai vécue une dizaine d'années sur l'Ile Saint Louis, a cote de la Seine, puis à côté du journal satirique Charlie Hebdo et du club Bataclan, où des événements tragiques ont eu lieu, comme je l'écrivais dans mon livre La Fille a la valise. L'année dernière, sur la base de mon livre, l'écrivain et réalisateur polonais Paweł Poray-Zbierski a mis en scène avec moi dans le rôle principal une pièce de théâtre dramatique franco-catalane. La pièce a été mise en scène ici, dans le sud de la France, dans le Théâtre Municipal de Perpignan. C’est l’histoire d’un monde de plus en plus restreint, la piece parle de l’émigration, de l’Europe, négligée au tournant des XXe et XXIe siècles, sur le choc de la culture judéo-chrétienne avec l'islam. C'est la romance et la tragi-comédie dans un- avec une boucle de composition en forme de "Walls" du barde polonais Jacek Kaczmarski dans le prologue et "Estaka" du catalan Louis Llach. Vous pouvez voir des extraits de cette pièce sur You Tube. Je le recommande fortement.


JM

Vous avez donc décidé de choisir consciemment la province plutôt qu'une métropole?


AF

Tout d’abord: le quartier de Barcelone n’est pas moins intéressant que Paris. Picasso est exporté de Catalogne vers la capitale française, et non l'inverse. Deuxièmement, les métropoles de l'art meurent tout simplement sans vitamines des provinces - le casus de James Yoyc, mais aussi d'Orwell, est extrêmement instructif ici. Troisièmement, le monde global est toujours un ensemble de provinces et républiques bananières non liées, et non une république du monde commune, qui pourrait être co-créé par des métropoles individuelles. Cette situation a évidemment ses aspects positifs et négatifs. Bons cotes pour l'art. Mauvais pour la sécurité et la qualité de l'eau et de l'air.


JM

D'accord, mais pourquoi avez-vous besoin de cette existence très consciente? Jusqu'à la douleur...


AF

À Paris, j'avais presque tout ce dont j'avais besoin pour une vie vaine: un bon travail au Lido, la meilleure revue du monde, toute cette crème sociale parisienne. Cependant, aujourd’hui, Paris n’est plus le Paris de plus d’une douzaine d’années que je me suis souvenu d’adolescente. Ensuite, ce fut Paris d'Edith Piaff et de Charles Anzavour, ou encore luttant courageusement pour sa place dans la scène artistique - la chanteuse Nathalie Cohen. Nathalie, avec qui j'ai travaillé plus d'une fois, est mon amie. Pour le meilleur et pour le pire. J'ai ce Paris en moi, pour ma chance. J'ai accepté ce Paris dans mon coeur et dans mon corps comme une batterie. Aujourd'hui, mon identité artistique est moins construite par Paris meme que par la mémoire de Paris. Mémoire écrite avec une lettre majuscule. Mémoire fermée au musée du Louvre et au cimetière de Pere-Lachaise. Parce qu'aujourd'hui les représentations au Lido de Paris se font pour une auditoire de masse, principalement sous les goûts des touristes de ces jours: Chinois et Indiens. Le véritable art manque quelque part. Je voulais donc enfin posséder la maison de mes rêves dans le sud de la France, qu'aucun président ou directeur d'entreprise ne me dérange plus avec des connories! J'ai donc tout vendue à Paris et acheté cette maison au nord de la Catalogne. Et maintenant je travaille à partir d'ici.


JM

Vous venez d'un pays étranger, à la frontière de l'Asie et de l'Europe, qui bat aujourd'hui comme un pendule, entre Moscou et Bruxelles ...


AF

C'est le pays de Mikolaj Kopernik, Maria Skłodowska-Curie, Frédéric Chopin, Tadeusz Kosciuszko, Czesław Miłosz, Lech Wałęsa et Donald Tusk!


JM

Et a qui d'autre ...? D'ou vient l'énergie dans laquelle vous vivez réellement?


AF

Apparemment, je suis accompagné par l'esprit d'Orwell. Je suis né en 1984! Déjà petite fille, étudiante dans National Ballet Ecole de Gdansk, j'ai écrit dans mon journal que le monde qui m'entoure est triste, sombre et sans promesses. Dès mon plus jeune âge, j'ai pensé à l'émigration, je me étouffé las bas... Il me semblait que mon imagination dépassait radicalement les horizons fixés par l'école de ballet, par le théâtre musical de Gdynia et même par l'Opéra National de Varsovie. Dès le début, je me suis comparé aux solistes du Ballet néoclassique du Hague Nederland Ballet Theatre ou d'Alvin Ailey American Dance Theater de New York ou tout simplement au élite du Lido à Paris. Plus il y avait de trous dans mes costumes fait par des collègues jaloux de mon école de danse plus mes rêves étaient grands. J'ai aussi fortement recommandé l'émigration à mes amis les plus talentueux. Et certains d’entre eux ont suivi mon exemple, comme Dawid Kupiński de ma classe et son frère Marcin. Aujourd'hui, des solistes des plus grands operas. En plus du motif purement artistique, je suis aussi motivée par la mentalité polonaise: l’aura grise de ce pays sur la Vistule, si bien capturée dans la "Guerre des mondes" de Piotr Szulkin - dans le long métrage polonais. Je reviens souvent sur ce film pour me rappeler à quoi elle ressemble la Pologne. La Pologne, pays de mon enfance. Mais cent pour cent de mon expérience traumatisante s'est avéré quand j'ai fais ma pratique à TVP, la télévision officielle du parti en Pologne. TVP est une institution tellement embarrassante et paroissiale avec les dames bizarres à chaque demi-étage. Et avec la prostitution intellectuelle spécifique des journalistes qui y travaillent. La TVP est comme une maladie chronique, transmise également par le sexe, héritée de générations en générations de journalistes en Pologne.


JM

Et comment en êtes-vous arrivé à cette chaîne de télévision?


AF

Le journalisme est une de mes passions. Des amis de médias français comme Christophe Kulikowski de France 2 ou Antoine Guelaud de Tf1 m'ont persuadé à plusieurs reprises de faire un stage dans le pays où je suis née. Que cela m'aidera à mieux comprendre le monde qui m'entoure. Et en effet: j'ai commencé à voir plus nettement la réalité environnante. (Rires!)


JM

Détestez-vous les journalistes polonais?


AF

Rien de ces choses! Après tout, je ne parle que de TVP. Je suis curieuse du monde entier, donc j’apprécie également les créateurs polonais (rires), en particulier les émigrés. Les Polonais issus de l'émigration sont généralement des gens fantastiques. Ce sont des gens qui doivent souvent faire mille fois plus de tours que mes amis de Barcelone, de Paris ou de l'Extrême-Orient. Ils ont besoin de transpirer beaucoup plus que leurs collègues français ou allemands, les bénéficiaires du traité historique de janvier 2019 de Merkel-Macron.J'ai un énorme respect pour ces Polonais expatriés, tout comme le journaliste Pawel Zbierski qui travaille avec moi dans ma société Fontaine Media créée à Paris en 2015.


JM

Que fais-tu tous les jours?


AF

Je viens de terminer une série de performances en solo dans une Cabaret excentrique et transsexuelle à Perpignone. C'est arrivé au moment le plus opportun: plus s'ennuyer. Parce que je m'ennuie très vite par nature. Ceci est ma faute terrible. (Rire!) Le fait est que j'ai reçu des fleurs de fans de divers pays du monde après ces performances au Cabaret. Il y a un instant, on m'a confié un rôle solo dans l'opéra autrichien dans un spectacle consacré à l'histoire fascinante d'Anna Frank - une juive néerlandaise. C'est un si petit retour aux sources, car là-bas, à l'Université des Arts de Linz, j'ai étudié à l'âge de 16 ans avant de travailler à Barcelone et à Paris. À l'été de l'année dernière, nous avons ouvert dans les Pyrénées, a Saint Laurent de Cerdans, une maison d'art sous le nom de Galerie Poray - le nom provient des armoiries familiales de Paweł Poray-Zbierski, qui avait au départ préparé une exposition de ses propres peintures et photographies. J'ai expose mes plumes artistiques et des bijoux de scene de ma collection privée, réalisés par de grands créateurs parisiens. En outre, la Galerie Poray a suscité un vif intérêt et continue de susciter l’intérêt, à savoir les gravures sur papier, des exlibris du génie du graveur sur cuivre polonais Wojciech Jakubowski. Oh, il est un artiste très sous-estimé en Pologne. Il est possible que cette année, nous présenterons au Galerie entre autres, des peintures et des dessins, d'un maître polonais de la peinture, le professeur Maciej Świeszewski, un résident de ma ville natale, Sopot, auteur du célèbre "The Last Supper" - une peinture précédemment montrée, entre autres à Shanghai - à l'exposition universelle "Expo". Nous avons également commencé à travailler avec Paweł Poray Zbierski sur le film documentaire francophone "Nous en Catalogne". Nous coopérons régulièrement avec le magazine trimestriel artistique "Bliza" publié en Pologne par Paweł Huelle (un écrivain traduit en 18 langues du monde).Je travaille également comme actrice avec Krzysztof Skiba, un humoriste polonais populaire et un showman polonais. Nous faisons des sketch, des scenes de menages à la télé et internet. Certaines d’entre elles sont également visibles sur Internet, c’est ma petite brique, que j’ajoute dans le combat pour la Constitution polonaise - attaquée par le régime actuellement en place en Pologne.


JM

Vous avez beaucoup d’énergie européenne, c’est beau, mais votre pensée est-elle réaliste? Ici, en Catalogne, à la frontière franco-espagnole?


AF

Dans la dimension culturelle de cette Catalogne, elle a plus de pouvoir, car elle est plus humaine que la grande politique créée aux plus hauts niveaux du pouvoir à Paris, à Madrid et même à Varsovie, en Pologne. Par exemple, un tel Donald Tusk, président de l'Union Européenne, est plus fortement identifié dans la dimension culturelle de Gdańsk, où il est né, et dans la région natale de la Cachoubie (dont le lauréat du prix Nobel de littérature Gunter Grass) qu'à Varsovie.


JM

Aimez-vous Donald Tusk, président du Conseil de l'Europe?


AF

Je ne cache pas que j'ai beaucoup d'appréciation et de respect pour Donald Tusk, qui dirige l'Europe dans le moment le plus difficile de son histoire - juste avant les élections au Parlement Européen et face aux menaces des populistes et des mouvements paraphasite.Certes, l’Europe est bien plus que la France et l’Allemagne - et la chancelière Merkel et le président de la République française Macron devraient s’en souvenir. Pour moi, le patriotisme est un concept plus large, qui ne se limite pas à ma nation, à ma race, à ma religion. L'Europe - bien entendu, cette Europe vivante, pas très bureaucratique - est le meilleur moyen de prévenir toutes les catastrophes, guerres et conflits mondiaux. Après tout, depuis 1945, nous n’avons plus de guerre - grâce à l’Union européenne! Et je ne cache pas - bien que je sois probablement minoritaire ici - qu'en raison de la menace du fascisme en Europe, le mouvement des gilets jaunes si populaires en France n'a pas de grand avenir devant nous. Bien que la source de cette rébellion soit justifiée par l'amertume, des phénomènes tels que le chauvinisme morbide, le populisme et la démagogie amènent souvent ces personnes à manifester à Paris. J'essaie de faire de mon mieux à l'échelle microscopique. C'est pourquoi, avec la nouvelle année, j'ai fondé l'association "Nous en Europe" à Saint Laurent de Cerdans. Un temps est venu où tous les vrais Européens - où qu'ils vivent - devraient faire face, se peser et compter :-) Si nous dormons à ce moment important, les gens ne nous pardonneront jamais à l'avenir.



Aleksandra Fontaine - née à Gdynia en 1984. Diplômé en sciences politiques, en journalisme et en études européennes. D'origine de Sopot. Une élève de l'école Nationale de ballet de Gdańsk. À l'âge de 16 ans, elle a immigré à Linz en Autriche, où elle a étudié à l'Université des arts. Après le casting à Barcelone en 2003, elle a travaille avec la company "It Dansa". La même année, après le casting du Lido de Paris, elle est reçu par un chorégraphe exceptionnel, Pierre Rambert, avec les mots "Bienvenue au Lido, vous êtes l'une des artistes les plus belles et les plus talentueuses du XXIe siècle". En 2014, elle a reçu la nationalité française octroyée par le premièr ministre français, Emmanuel Waltz. Elle joue des rôles en solo - agissant et dansant sur de nombreuses scènes du monde - récemment dans la pièce "Donna del Lago" à l'Opéra de Lausanne. Elle est présidente de la société "Fontaine Media" dans le sud de la France, fondateur de l'association "We in Europe". A Saint Laurent de Cerdans, à la frontière franco-espagnole, elle dirige avec le journaliste polonais Paweł Poray Zbierski la Maison de l'Art "Galerie Poray". Elle est écrivaine.







PL


ODPOCZNIJMY OD PARYŻA

Z Aleksandrą Fontaine - aktorką, tancerką, choreografką, pisarką, dziennikarką.

- rozmawia Jordi Margalef

Z nowym rokiem założyliśmy w Saint Laurent , w północnej Katalonii, w Saint Laurent de Cerdans, Stowarzyszenie „My w Europie”. Przyszedł bowiem taki czas, kiedy wszyscy prawdziwi Europejczycy - gdziekolwiek mieszkają - powinni się zmierzyć, zważyć i policzyć. Jeśli prześpimy ten ważny moment ludzie nie wybaczą już nam tego nigdy w przyszłości - mówi Aleksandra Fontaine.


W Paryżu trafiłaś na globalny rynek show-biznesu. Zrobiłaś tam przecież gigantyczną karierę w „Lido de Paris”. A potem objechałaś ze swoimi autorskimi spektaklami spory kawałek Europy, Azji i Ameryki. A teraz chcesz sobie zbilansować ten kawałek życia bliżej Barcelony? Zrobiłaś sobie „przystanek Katalonia”?


Do Paryża wracam często, ale już od roku mieszkam na południu Francji, we francuskiej Katalonii. Paryża nie można poznać przez tydzień, a napewno nie wejdzie ci to w krew. Ja mieszkałam w Paryżu 14 lat, i właściwie w dużej mierze czuję się dzisiaj Paryżanką a nie Francuzką czy Polką. Mieszkałam kilkanaście lat przy Notre Dame na wyspie świętego Ludwika nad Sekwaną, na L'Ile Saint Louis, a potem zaraz przy agencji satyrycznej gazety Charlie Hebdo i przy klubie Bataclan, gdzie doszło do tragicznych zamachów o czym zresztą napisałam w mojej książce „Dziewczyna z walizką”. W zeszłym roku na podstawie mojej książki scenarzysta i reżyser Paweł Poray-Zbierski wyreżyserował francusko- katalońską dramatyczną sztukę teatralną ze mną w roli głównej. Sztuka wystawiona została - tutaj na południu Francji w „Teatrze Municipal” w Perpignan. To jest opowieść o coraz bardziej kurczącym się świecie, o emigracji, o sponiewieranej na przełomie XX i XXI stulecia Europie, a także o zderzeniu kultury judeo-chrześcijańskiej z Islamem. To jest romans i tragikomedia w jednym - z klamrą kompozycyjną w postaci „Murów” polskiego barda Jacka Kaczmarskiego w prologu oraz „Estaką” katalońskiego Louisa Llacha . Można zobaczyć fragmenty z tej sztuki na You Tubie. Gorąco polecam.


Postanowiłaś więc świadomie wybrać prowincję na rzecz metropolii?


Po pierwsze: okolice Barcelony są nie mniej ciekawe od Paryża. Picasso jest przecież z Katalonii eksportowany do stolicy Francji a nie na odwrót. Po drugie metropolie sztuki po prostu umierają bez witamin z prowincji - casus Jamesa Yoyca, ale także Orwella, jest tu niezwykle pouczający. Po trzecie globalny świat to wciąż zbiór nie powiązanych ze sobą prowincji i republik bananowych, a nie wspólna Republika świata, którą mogły by współtworzyć poszczególne metropolie. Ta sytuacja ma oczywiście swoje złe i dobre aspekty. Dobre strony dla sztuki. Złe strony dla bezpieczeństwa oraz jakości wód i powietrza.


No dobrze, ale po cholerę Ci ten ból istnienia?


W Paryżu miałam właściwie wszystko co do próżnego życia było mi potrzebne: niby świetną pracę w Lido de Paris, najlepszej rewii na świecie, całą tę paryską śmietankę towarzyską. Jednak dzisiaj Paryż to już nie jest ten Paryż sprzed kilkunastu lat, jaki zapamiętałam jako nastolatka. Wtedy był to jeszcze Paryż Edith Piaff i Charla Anzavoura, czy wciąż dzielnie walczącej o swoje właściwe miejsce w sztuce - wokalistki Nathalie Cohen. Nathalie, z którą niejeden raz już pracowałam, to moja przyjaciółka. Na dobre i na złe. Mam tamten Paryż w sobie, na moje szczęście. Przyjęłam tamten Paryż do mojego serca i do mojego organizmu jak akumulator. Dziś moją tożsamość artystyczną buduje więc nie tyle Paryż, ile Pamięć o Paryżu. Pamięć pisana z dużej litery. Pamięć zamknięta w Muzeum Luwru i na cmentarzu Pere- Lachaise. Bo dziś spektakle w Lido de Paris robi się pod masową publikę, czyli głównie pod gusta jednodniowych turystów: Chińczyków i Hindusów. Prawdziwa sztuka gdzieś umyka. Chciałam więc wreszcie posiąść ten mój wymarzony dom na południu Francji, żeby już nigdy więcej żaden prezes ani dyrektor korporacji nie zawracał mi głowy jakimiś duperelami! Więc wszystko sprzedałam w Paryżu i kupiłam ten dom w Północnej Katalonii. I teraz działam stąd .


Pochodzisz z dziwnego kraju na pograniczu Azji i Europy, miotającego się dziś jak wahadło - między Moskwą a Brukselą…

To jest kraj Mikołaja Kopernika, Marii Skłodowskiej-Curie, Fryderyka Chopina, Tadeusza Kościuszki, Czesława Miłosza, Lecha Wałęsy i Donalda Tuska!


I kogo jeszcze… ? Z czego płynie tak naprawdę energia, którą się żywisz?


Widocznie towarzyszy mi duch Orwella. Urodziłam się przecież w roku 1984! Już jako mała dziewczynka, uczennica szkoły baletowej w Gdańsku, pisałam w moim pamiętniku, że otaczający świat jest smutny, ponury i mało obiecujący. Od wczesnych lat dziecięcych myślałem o emigracji, dusiłam się , męczyłam . Wydawało mi się, że moja wyobraźnia radykalnie przekraczała horyzonty zakreślone mi przez lokalną szkołę baletową, przez Teatr Muzyczny w Gdyni, a nawet przez Operę Narodową i Teatr Wielki w Warszawie. Od początku porównywałam się raczej z solistami z Baletu Neoklasycznego w Hadze Nederland Ballet Theater czy z Alvin Ailey American dance Theater w Nowym Yorku czy też właśnie z elitarnym Lido w Paryżu. Moje marzenia były tym większe, im więcej dziur w moich kostiumach robiły mi zazdrosne koleżanki ze szkoły baletowej. Gorąco polecałam także emigrację moim najbardziej zdolnym przyjaciołom. I część z nich rzeczywiście pobiegła moim tropem, jak np. Dawid Kupiński z Gdańska i jego brat Marcin , Dawid z mojej klasy. Oprócz motywu czysto artystycznego do podboju świata moblizowała mnie także polska mentalność : szaro-bura aura tego kraju nad Wisłą, tak świetnie uchwycona kiedyś w „Wojnie światów „ Piotra Szulkina” - w polskim filmie fabularnym, do którego często wracam, żeby przypomnieć sobie, jak naprawdę wygląda Polska. Polska, kraj mojego dzieciństwa. Ale na sto procent traumatycznym doświadczeniem okazała się dopiero moja praktyka w TVP, oficjalnej telewizji partyjno-państwowej w Polsce. TVP to taka żenująca i zaściankowa instytucja z paniami etażowymi na każdym pół-piętrze. I ze swoistą prostytucją intelektualną pracujących tam dziennikarzy. TVP jest jak chroniczna choroba, przenoszona także drogą płciową, dziedziczona przez kolejnych dziennikarzy w Polsce z pokolenia na pokolenie.


A jak Ty tam trafiłaś, do tej TVP?


Dziennikarstwo to przecież jedna z moich pasji. Przyjaciele z mediów francuskich jak Christophe Kulikowski z France 2 czy Antoine Guelaud z Tf1 wielokrotnie mnie namawiali, żeby zrobić staż medialny w kraju, w którym się urodziłam. I że to mi pomoże lepiej zrozumieć otaczający świat. I rzeczywiście: zaczęłam ostrzej widzieć otaczającą rzeczywistość. (śmiech!)


Gardzisz polskim dziennikarzami?


Nic z tych rzeczy! Przecież ja mówię tylko o TVP. Ja jestem ciekawa całego świata, więc cenię także twórców z Polski: zwłaszcza emigrantów. Polacy z emigracji to z reguły fantastyczni ludzie. To są ludzie, którzy muszą wykonać często tysiąc razy więcej okrążeń niż moi znajomi z Barcelony, Paryża, czy z Dalekiego Wschodu. Muszą się znacznie mocniej napocić, niż ich koledzy z Francji czy z Niemiec - beneficjenci historycznego traktatu ze stycznia 2019 roku Merkel-Macron. Mam do tych Polaków-emigrantów ogromny szacunek i sentyment - tak jak do pracującego ze mną dziennikarza Pawła Zbierskiego w założonej przeze mnie firmie w 2015 roku w Paryżu Fontaine Media.


Co robisz na co dzień?


Zakończyłam właśnie serię występów solowych w ekscentrycznym, transseksualnym, Kabarecie „Futur” w Perpignone. Stało się to w najwłaściwszym momencie: tak żeby się zanadto nie znudzić. Bo z natury nudzę się bardzo szybko. To jest moja okropna wada. (SMIECH) Fakt, że pocztą internetową po tych występach w Kabarecie przychodziły do mnie kwiaty od fanów z różnych krajów świata. Przed chwilą dostałam rolę solową w austriackiej operze w spektaklu o fascynującej historii Anny Frank - holenderskiej żydówki. To jest taki mały powrót do korzeni, bo tam właśnie, na Uniwersytecie Sztuki w Linz, studiowałam jako szesnastolatka przed pracą w Barcelonie i Paryżu. Latem zeszłego roku otworzyliśmy w Pirenejach, w Saint Laurent de Cerdans autorski dom sztuki pod nazwą Galeria Poray - nazwa wyodzi się z rodzinnego herbu Pawła Poray-Zbierskiego, który na starcie przygotował wystawę własnych obrazów malarskich i fotografii. A ja wystawiłam pióra sceniczne i biżuterię z mojej prywatnej kolekcji .Wszystko to wykonane zostało przez wielkich paryskich kreatorów. Zresztą ogromne wrażenie w Galerii Poray, zwłaszcza na przybyszach z Wielkiej Brytanii, zrobiły i w dalszym ciągu to zainteresowanie nie słabnie - exlibrisy genialnego polskiego miedziorytnika Wojciecha Jakubowskiego. Oj, to bardzo niedoceniony w Polsce artysta! Niewykluczone, że w tym roku pokażemy w Galerii Poray między innymi malarstwo i rysunki , polskiego mistrza malarstwa, profesora Macieja Świeszewskiego, mieszkańca mojego rodzinnego Sopotu - autora słynnej „Ostatniej Wieczerzy” - obrazu pokazywanego wcześniej m. in. w Szanghaju - na Swiatowej Wystawie „Expo”. Oprócz tego rozpoczęliśmy także z Pawłem Poray Zbierskim pracę nad francuskojęzycznym filmem dokumentalnym „Nous en Catalogne” - „My w Katalonii”. Regularnie współpracujemy też z wydawanym w Polsce przez Pawła Huelle ( pisarza tłumaczonego na 18 języków świata) Kwartalnikiem Artystycznym „Bliza”. Współpracuję także jako aktorka z Krzysztofem Skibą - popularnym polskim komikiem i showmenem z Polski. Robimy razem telewizyjne skecze . Kilka z niech można również zobaczyć w sieci internetowej. Jest to moja mała cegiełka, którą dokładam w walce o polską Konstytucję - atakowanej przez rządzący aktualnie w Polsce reżim.


Masz w sobie dużo europejskiej energii, to piękne, ale czy jest w tym twoim myśleniu realizm? Tu, w Katalonii, na pograniczu francusko-hiszpańskim?


W wymiarze kulturowym ta Katalonia, ma moc większą , bo bardziej ludzką, niż wielka polityka kreowana na najwyższych piętrach władzy w Paryżu, Madrycie, a nawet w mojej polskiej Warszawie. Na przykład Donald Tusk, prezydent Unii Europejskiej, identyfikuje się mocniej w wymiarze kulturowym z Gdańskiem, w którym się urodził oraz z rodzinnym regionem Kaszub (o których tyle przecież pisał laureat literackiej Nagrody Nobla Gunter Grass!), niż z Warszawą.


Masz sentyment do Donalda Tuska, prezydenta Rady Europy?


Nie ukrywam, że mam ogromne uznanie i szacunek dla Donalda Tuska, który przewodzi Europie w najtrudniejszym chyba momencie dziejowym - tuż przed wyborami do Parlamentu Europejskiego i w obliczu zagrożenia przez populistów oraz ruchy parafaszystowskie. Z całą pewnością Europa to coś znacznie więcej niż Francja i Niemcy - i powinni o tym pamiętać zarówno Pani Kanclerz Merkel, jak i Pan Prezydent Francji Macron. Zresztą dla mnie patriotyzm to pojęcie szersze, nie ograniczone jedynie do mojego narodu, mojej rasy, mojej religii. Europa - oczywiście ta żywa Europa, a nie ta potwornie biurokratyczna - to najlepszy sposób na zapobieganie wszelkim klęskom globalnym, wojnom, konfliktom. Przecież od 1945 roku nie mamy wojny - dzięki Unii Europejskiej ! I nie ukrywam - choć jestem tu pewnie w mniejszości - że w związku z zagrożeniem faszyzacją Europy tak popularny we Francji ruch żółtych kamizelek nie ma przed sobą wielkiej przyszłości. Mimo że u źródel tego buntu jest uzasadniona gorycz, to jednak zjawiska takie jak chorobliwy szowinizm, populizm i demagogia bardzo często dopadają tych protestujących w Paryżu ludzi. Ja w mikroskali staram się robić to co w mojej mocy. Dlatego właśnie z nowym rokiem założyłam w Saint Laurent de Cerdans Stowarzyszenie „My w Europie”. Przyszedł bowiem taki czas, kiedy wszyscy prawdziwi Europejczycy - gdziekolwiek mieszkają - powinni się zmierzyć, zważyć i policzyć :-) Jeśli prześpimy ten ważny moment ludzie nie wybaczą nam tego nigdy w przyszłości.

_____________________________________

Aleksandra Fontaine - urodzona w Gdyni w 1984 roku. Absolwentka politologii, dziennikarstwa i europeistyki. Pochodzi z Sopotu. Uczennica Szkoły Baletowej w Gdańsku. Jako szesnastolatka wyemigrowała do Linz w Austrii, gdzie studiowała w tamtejszym Uniwersytecie Sztuki. Po castingu w Barcelonie w r. 2003, przyjęta jednogłośnie do Zespołu „It Dansa”. W tym samym roku, po castingu do Lido de Paris, do zespołu w Paryżu przyjął ją wybitny choreograf Pierre Rambert ze słowami „Witaj w Lido, jesteś jedną z najpiękniejszych i najbardziej utalentowanych artystek XXI wieku”. W roku 2014 odebrała specjalny status „Artystki Republiki Francuskiej” oraz obywatelstwo francuskie przyznane przez Premiera Francji Emanuella Waltza. Gra role solowe - aktorskie i taneczne na wielu scenach świata - ostatnio w sztuce „Donna del Lago” w Operze w Lozannie. Jest Prezydentem mieszczącej się w południowej Francji firmy „Fontaine Media”, założycielką Stowarzyszenia „My w Europie”. W miejscowości Saint Laurent de Cerdans, na pograniczu francusko-hiszpańskim, otworzyła z dziennikarzem z Polski Pawłem Poray Zbierskim Dom Sztuki „Galerie Poray”.


#galerieporay #aleksandrafontaine #pawelporayzbierski #nouseneurope #fontainemedia #pawelhuelle #krzysztofskiba #europe #tusk #donaldtusk

2,406 vues

© 2023 

44, Avenue Jean Jaures, 66260 Saint-Laurent-de-Cerdans

  • Galerie Poray
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now